Śladami rodziny Liebiegów


Na przykładzie dziejów rodziny Liebiegów można przedstawić ekspansję przemysłu i jego wpływ na kształtowanie miasta, nowego stylu życia i kultury. Liebiegowie pozostawili niezatarte piętno na obliczu libereckiej architektury, ponieważ byli nie tylko sprytnymi przedsiębiorcami, ale również oświeconymi budowniczymi i hojnymi mecenasami. INCITY App.

Założycielem dynasti tekstylnych przedsiębiorców był Johann Liebieg starszy (1802-1870) pochodzący z Broumova we wschodnich Czechach, który przybył do miasta w 1818 roku. Swoją uporczywością i ciężką pracą zamienił się z prostego sukiennickiego rzemieślnika, poprzez drobnego sklepikarza, w jednego z najbardziej docenianych przemysłowców w królestwie. Nie ograniczał on swojej działalności tylko do produkcji tekstylnej i Liberca. Z liberecką fabryką Johann Liebieg&Co, ściśle związana jest budowa osiedla dla pracowników zwana miasteczkiem Liebiega.

 

 

Zbiornik wodny Harcov

← Wróć
Stworzone:6.2.2008 | Zmodyfikowane:13.8.2019

Adres:460 15 LiberecGPS:50°46'7.6''N; 15°04'12.0''E[Mapa]
Zapora leży praktycznie w centrum miasta Liberca, jest ulubionym miejscem nie tylko do kąpieli, ale także dla spacerowiczów. Jedyna większa plaża znajduje się na prawym brzegu, w pobliżu tamy, oferując wszystkie podstawowe usługi. Między innymi WC, prysznice, boisko do siatkówki plażowej, bufety i restaurację. Plaża jest trawiasta i piaszczysta ze średnio stromym brzegiem.

Liberecka tama została zbudowana w latach 1902-1904 jako część systemu zapor  Gór Izerskich zaprojektowanych przez profesora Otto Intza z Cách. Zrealizowano pięć z sześciu planowanych zapór. Oprócz libereckiej wybudowano również mszeńską, bedrzichowską, fojtecką i młynicką. Impulsem do ich stworzenia były niszczycielskie powodzie końca XIX w, przede wszystkim ta z roku 1897, która była katastroficzna w skutkach dla mieszkańców terenów podgórskich. Niezbędne fundusze na ich budowę przekazali lokalni przedsiębiorcy, wśród nich nie brakowało Liebiegów.

Zbiornik wodny Harcov, zwany także Zapora Harcovska czy Liberecka, leży nieopodal centrum miasta w dolinie libereckiego Harcovskiego potoku, otoczona jest z jednej strony lasem a z drugiej spokojną dzielnicą willową. Służy tak mieszkańcom Liberca i przyjeżdżającym nie tylko do kąpania, ale także do spacerów i relaksacji.

Godziny otwarcia
Miesic od / doDzień tygodnia od / doGodzina od / doAtrybut
wszystki miesiąci -- Otwarte

Załączniki

Wpływ na rozwój miasta mieli: założyciel dynasti- budową domu robotniczego, jego potomkowie- córka Maria Liebieg (1835-1914)- zapoczątkowaniem budowy zaplecza socjalnego dla dzieci pracownic i kościoła św. Wincentego á Paulo, częściowo syn Johann Liebieg młodszy (1836-1917) oraz przede wszystkim wnuk Theodor Liebieg młodszy (1872-1939). Rodzina wybudowała dla siebie trzy reprezentacyjne budynki- willę Johanna Liebiega młodszegowillę Theodora Liebiega młodszego oraz willę syna założyciela Heinricha Liebiega (1839-1904), który jest dzisiaj przede wszystkim znany jako kolekcjoner i mecenas. On również zlecił wybudowanie restauracji z wieżą widokową znaną dzisiaj jako Liberecká  výšina. 

Bratr Johanna starszego, Franz Liebieg starszy (1799–1878) w 1831 roku zrezygnował z działalności w przedsiębiorstwie z powodu choroby. Po powrocie do zdrowia otworzył własną firmę w Vesci. Do jego zasług należy postawienie grobowca na terenie byłego miejskiego cmentarza. Jego potomkowie znani są przede wszystkim jako hojni darczyńcy na rzecz budowy nowego ratusza w 1893. Syn Ludwig Liebieg (1846-1909) w 1881 roku kupił dom nr 20/V w dzisiejszej ulicy 8 marca zbudowany przez Adolfa Schmidta według projektu Gustawa Sachersa postawionego na miejscu starej poczty. Na szczycie domu widoczny jest rodzinny herb.

Johann Liebieg starszy i Franz Liebieg starszy za swoje zasługi w branży przemysłowej zostali odznaczeni tytułem szlacheckim- pierwszy z nich uzyskał dziedziczny tytuł barona, drugi został pasowany na rycerza. Liebiegowie współpracowali z grupą architektów i budowlańców zarówno libereckich jak i zagranicznych. Najowocniejszą współpracę nazwiązali jednak z norymberskim architektem Jakobem Schmeissnerem, który jest słusznie nazywany ich nadwornym architektem.