Śladami rodziny Liebiegów


Na przykładzie dziejów rodziny Liebiegów można przedstawić ekspansję przemysłu i jego wpływ na kształtowanie miasta, nowego stylu życia i kultury. Liebiegowie pozostawili niezatarte piętno na obliczu libereckiej architektury, ponieważ byli nie tylko sprytnymi przedsiębiorcami, ale również oświeconymi budowniczymi i hojnymi mecenasami. INCITY App.

Założycielem dynasti tekstylnych przedsiębiorców był Johann Liebieg starszy (1802-1870) pochodzący z Broumova we wschodnich Czechach, który przybył do miasta w 1818 roku. Swoją uporczywością i ciężką pracą zamienił się z prostego sukiennickiego rzemieślnika, poprzez drobnego sklepikarza, w jednego z najbardziej docenianych przemysłowców w królestwie. Nie ograniczał on swojej działalności tylko do produkcji tekstylnej i Liberca. Z liberecką fabryką Johann Liebieg&Co, ściśle związana jest budowa osiedla dla pracowników zwana miasteczkiem Liebiega.

 

 

Miasteczko Liebiega

← Wróć
Stworzone:20.11.2014 | Zmodyfikowane:27.11.2017

Adres:náměstí Pod BranouLiberec, 460 01GPS:50°45'38.7''N; 15°03'51.3''E[Mapa]
Osiedle pracownicze wybudowane w bezpośrednim sąsiedztwie fabryki powstawało od połowy XIX w. do lat dwudziestych XX w.

Osiedle pracownicze wybudowane w bezpośrednim sąsiedztwie fabryki powstawało od połowy XIX w. do lat dwudziestych XX w. Jest nienaruszenie zachowanym przykładem planowanej fabrycznej budowy na zasadzie miast ogrodowych. Jego unikatowość związana jest przede wszystkim z delikatnym wkomponowaniem do naturalnej scenerii, którą doskonale uzupełniło swym charakterem i stworzyło malowniczą całość. 

Pierwszym etapem pracy dążącym do zakwaterowania robotników, było postawienie domu kotażowego w latach 1853-1855 na ulicy Svatopulkowej (obecnie w dużej mierze zniszczony). W jego sąsiedztwie od lat sześćdziesiątych XIX w. zaczęto budować socjalne zaplecza dla dzieci tzw. Vincentina, które w latach 1884-1888 uzupełnił kościół św. Vincenta á Paulo, projektu wiedeńskich architektów Richarda Jordana i Josefa Schmalzhofera. 

W latach 1906-1908 zbudowano cztery domy mieszkalne i żłobek według projektu Ernsta Schäfra w stylu secesji geometrycznej. Kluczowym twórcą i duchowym ojcem ogólnej koncepcji osiedla był Jakob Schmeissner, którego pomysły realizował Richard Wojatschek. Centrum osiedla tworzy plac Pod Bramą, wybudowany w latach 1911-1912,  którego główną cechą stał się dom (nr 440/IV) z wieżyczką. 

Domy na placu, oprócz mieszkania zapewniały również obywatelskie potrzeby.  Na parterze domów z arkadami znajdowały się sklepy oraz karczma "U miasta Bromova" W obszarze osiedla znajdowała się również żeńska szkoła (nr 455/IV ) i bursa (nr 498/IV ). Osobliwą grupę domów stworzyły trzy wille przeznaczone dla kadr kierowniczych (nr 446/IV, 445/IV (568/IV), 436/IV), projektu libereckiego architekta Oskara Rösslera z lat 1911-1914 na ulicy Klicperowej. Osiedle stopniowo się rozrastało aż do roku 1929. Należy zwrócić uwagę przede wszystkim na drzwi obiektów, które są przykładami mozolnej pracy rzeźbiarzy.

Załączniki

Wpływ na rozwój miasta mieli: założyciel dynasti- budową domu robotniczego, jego potomkowie- córka Maria Liebieg (1835-1914)- zapoczątkowaniem budowy zaplecza socjalnego dla dzieci pracownic i kościoła św. Wincentego á Paulo, częściowo syn Johann Liebieg młodszy (1836-1917) oraz przede wszystkim wnuk Theodor Liebieg młodszy (1872-1939). Rodzina wybudowała dla siebie trzy reprezentacyjne budynki- willę Johanna Liebiega młodszegowillę Theodora Liebiega młodszego oraz willę syna założyciela Heinricha Liebiega (1839-1904), który jest dzisiaj przede wszystkim znany jako kolekcjoner i mecenas. On również zlecił wybudowanie restauracji z wieżą widokową znaną dzisiaj jako Liberecká  výšina. 

Bratr Johanna starszego, Franz Liebieg starszy (1799–1878) w 1831 roku zrezygnował z działalności w przedsiębiorstwie z powodu choroby. Po powrocie do zdrowia otworzył własną firmę w Vesci. Do jego zasług należy postawienie grobowca na terenie byłego miejskiego cmentarza. Jego potomkowie znani są przede wszystkim jako hojni darczyńcy na rzecz budowy nowego ratusza w 1893. Syn Ludwig Liebieg (1846-1909) w 1881 roku kupił dom nr 20/V w dzisiejszej ulicy 8 marca zbudowany przez Adolfa Schmidta według projektu Gustawa Sachersa postawionego na miejscu starej poczty. Na szczycie domu widoczny jest rodzinny herb.

Johann Liebieg starszy i Franz Liebieg starszy za swoje zasługi w branży przemysłowej zostali odznaczeni tytułem szlacheckim- pierwszy z nich uzyskał dziedziczny tytuł barona, drugi został pasowany na rycerza. Liebiegowie współpracowali z grupą architektów i budowlańców zarówno libereckich jak i zagranicznych. Najowocniejszą współpracę nazwiązali jednak z norymberskim architektem Jakobem Schmeissnerem, który jest słusznie nazywany ich nadwornym architektem.